Waar moet het extra voedsel voor de groeiende wereldbevolking vandaan komen? Politieke strijd hierover is niet te vermijden. Getuige demonstraties van arme landarbeiders in Brazilië, boze boeren op WTO conferenties. En – in Europa – van actiegroepen tegen genetisch gemodificeerde gewassen en tegen megastallen.
Ruwweg twee typen netwerken met ieder eigen technologieën, ideeën en overtuigingen werken aan oplossingen. De machtigste zijn die van de grote multinationale bedrijven die veruit ook de meeste universitaire onderzoekers aan zich binden. Zij werken aan hogere gewasopbrengsten en efficiëntere en milieuvriendelijker veehouderijen en viskwekerijen. Bij deze ketens horen high tech oplossingen zoals gentechnologie, synthetische biologie en computergestuurde en gestapelde kassen en stallen rond de miljoenensteden. Behalve intensivering is er (onbedoeld) sprake van snel verdergaande concentratie van bedrijven – steeds minder bedrijven hebben steeds meer van een markt in handen.
Minder machtig zijn de alleen lokaal opererende netwerken waartoe veel van de arme boeren in ontwikkelingslanden behoren. Gelukkig zijn er weer meer fondsen gekomen ter stimulering hiervan. Doelen hiervan zijn breder: voedselzekerheid, armoedebestrijding, leefbaarheid van het platteland, emancipatie, werkvoorziening enzovoort. Bij deze ketens gaat het vooral om aanpassing en verspreiding van bestaande technologie. Zoals lokale roofinsecten tegen luis, kleine, goedkope containers om voedsel in te bewaren, of gerecyclede zakken waarin vrouwen aardappelen en groenten kunnen kweken.
Beide ontwikkelingsrichtingen zijn nodig. Alleen geïntensiveerde productie door een paar bedrijven in de wereld is kwetsbaar, maar alleen lokale ketens zijn dat ook. ImpactReporters ondersteunt met journalistiek en communicatie de debatten over alle typen oplossingen.
