Hulde aan de soortenrijke aardappelakker

De maisakkers in Groningen, de aardappelakkers in Flevoland, de raaygraslanden in Gelderland. Er ìs een alternatief voor deze monoculturen, zegt landbouwhoogleraar Pablo Titonnell in NRC van 29 juni. ‘Maak van Nederland een agro-ecologische proeftuin, met vele soorten op een akker, en je zult enorm veel kennis kunnen gaan exporteren.’
Titonnell was tot 1 juli hoogleraar Farming Systems Ecology aan de Wageningen Universiteit. Zijn eigen proefveld, bij de universiteit, toonde hoe een soortenrijke aardappelakker er in Nederland uit kan zien: een rij met gemengd gras/klaver, een rij met bonen en tarwe, een rij met verschillende aardappelrassen door elkaar, een kruidenrij, en struiken eromheen. Oké, vijf bonenplanten zaten onder de luis. Maar dat is juist goed, vond de hoogleraar. ‘Die paar aangetaste planten zorgen ervoor dat de kevers en vliegjes die luis onder de duim houden te eten hebben.’
Het is niet makkelijk te organiseren, maar in principe kan de wereld gevoed worden met biologische landbouw, stelt Titonnell. Voor cijfers om dit te bewijzen was in dit NRC-interview niet echt plaats. Maar hij heeft er enorm veel, zoals bijvoorbeeld is te zien is in deze presentatie begin dit jaar op het instituut CIRAD in Frankrijk. Of in dit TED-filmpje. Om er hier ook een paar te noemen: de helft van de voedselproductie komt nog steeds van boeren die minder dan 3 ton per hectare produceren; slechts 12,5 procent komt van goed producerende boeren (6 tot 10 ton per hectare). En nog een andere: Met een hectare wilgen rond een akker leg je 23.000 kilo CO2 vast.
Waarom nu net Nederland van alle landen in de wereld het meest geschikt zou zijn als agro-ecologische proeftuin, volgens Titonnell? Vanwege de goede bodems, vanwege onze innovatieve boeren en kennisinstellingen, en vooral, omdat we gewend zijn om te polderen. Want dat is wel hard nodig voor agro-ecologische landbouw. Niet alleen de bodem, maar hele ketens moeten zich aanpassen. Bijvoorbeeld Mc Donalds moet dan wel meer frietrassen gaan accepteren.

Lees ook: Waarom filosoof Wouter Oudemans denkt dat monoculturen onvermijdelijk zijn